Spędzając urlop nad Bałtykiem i wylegując się na piasku, pewnie nieraz zastanawialiście się, co skrywają wody naszego morza. Na pierwszy rzut oka wydaje się, że w przybrzeżnych płyciznach nic ciekawego się nie dzieje, a do bałtyckich skarbów możemy dotrzeć jedynie na pokładach kutrów wypływających wiele kilometrów w morze, świadczących usługi wędkarskie.

W sporej części wędkarskiej literatury znajdziemy opinie, że wędkarstwo lodowe jest tylko wypełnieniem przymusowej luki w „normalnym” sezonie, okazją do zamoczenia kija i odpoczynku na świeżym powietrzu. Tymczasem istnieje całkiem spora grupa, która czeka na zimę z utęsknieniem. Dla niej właśnie ten pozornie martwy sezon jest najpiękniejszy w roku. Inni koledzy traktują wędkarstwo lodowe jako jedną z odmian tego hobby, taką samą jak muszkarstwo czy spinning. Jeszcze inni – z różnych przyczyn – w ogóle nie wychodzą na lód. Mają do tego pełne prawo, choć chyba nie wiedzą, co tracą…

  Pierwszego stycznia każdego roku tysiące wędkarzy z całego kraju zjawia się nad trociowymi rzekami, aby zdobyć upragnione srebrzyste trofeum. Sportowy połów na wędkę wielkich salmonidów ma w Polsce wieloletnie tradycje. Jeszcze w okresie międzywojennym w karpackich dopływach Wisły i dorzeczu Niemna poławiano na sztuczną muchę i na spinning setki troci i łososi.

   W sezonie podlodowym tropimy leszcze przede wszystkim w głębokich łowiskach jeziorowych, systematycznie nęconych przez miejscowych i przyjezdnych wędkarzy. Niewielu rusza na skute lodem wody wolno płynące. A te równie często potrafią obdarzyć medalowym okazem.

  Kiedy zbliżą się jesienne słoty i znad wody znikną prawie zupełnie wędkarze spławikowi, ja – pomimo „skrzypiących” już stawów – na opustoszałych jeziorach zaczynam polowanie z łódki na duże okonie.

  Ostatnie lata upływają pod znakiem pogodowych niespodzianek i bardzo trudno z półtoramiesięcznym wyprzedzeniem przewidzieć, jaka aura towarzyszyć będzie Państwu podczas czytania tych słów. Z dużym prawdopodobieństwem można jednak przyjąć, że większość zbiorników będzie nadawać się do wędkowania klasycznymi metodami.

  Dlaczego tak bardzo fascynuje mnie wędkarstwo? Odpowiedź wydaje się często banalna: mówię o obcowaniu z przyrodą, zaspokajaniu łowieckiej pasji, poznawaniu nowych miejsc i ludzi, ale czuję, że to tylko pół prawdy. Fascynacja łowieniem ryb jest czymś tak osobistym, że nie da się jej do końca wyjaśnić słowami. Jednym z elementów tej mistycznej otoczki jest podświadoma chęć przeżycia czegoś niespodziewanego, zaskakującego… Listopad daje ku temu sporo okazji. Można go śmiało określić jako miesiąc niespodzianek.

  Nowoczesne wędkarstwo spinningowe to tysiące różnokolorowych przynęt, setki specjalistycznych wędzisk i kołowrotków, mocna plecionka, fluorocarbon i mało rozciągliwa żyłka. Powszechne są także echosonda i odbiornik GPS. Czy ryby nie powinny same wskakiwać do łodzi?

  Kilkakrotnie pisałem już na łamach „WW” o potędze słów wygłaszanych przez autorytety. Błyskawicznie nabierają charakteru prawd objawionych, z którymi się nie dyskutuje. W ostatnich dekadach taki status zyskała opinia dotycząca łowienia sandaczy na spinning. Tylko i wyłącznie przynęty miękkie (wliczając w to koguty), no – może woblery. Błystki, a zwłaszcza wirówki można spokojnie zostawić w domu. Czy naprawdę kwestia przynęt jest aż tak jednoznaczna?

  Chorwacja, a w szczególności Dalmacja jest często odwiedzana latem przez polskich turystów i wczasowiczów. Sporą grupę wśród nich stanowią wędkarze. Postanowiłem przybliżyć polskim wędkarzom temat połowów w Adriatyku, biorąc pod uwagę dominujący sprzęt i techniki wędkarskie stosowane przez miejscowych. Spróbuję również podpowiedzieć, na jakie przynęty byłoby dobrze łowić oraz jakich gatunków ryb możemy się spodziewać.